چون چراغ اندر شبستان بدن

می دهد موجش ز طوفانی خبر

زنده و پاینده بی نان تنور

میرد آن ساعت که گردد بی حضور

روشن از وی خلوت و هم انجمن

اینچنین دل ، خود نگر ، الله مست

جز به درویشی نمی آید بدست