مرد صحرا ! پخته تر کن خام را

شاهدی گردید بی ناموس و ننگ

گرچه شیرین است و نوشین است او

کج خرام و شوخ و بی دین است او

بر عیار خود بزن ایام را

آدمیت زار نالید از فرنگ

زندگی هنگامه بر چید از فرنگ