با پرستاران شب دارم ستیز

تا بمن باز آید آن روزی که بود

مهر تو بر عاصیان افزونتر است

در خطا بخشی چو مهر مادر است

باز روغن در چراغ من بریز

ای وجود تو جهان را نو بهار

پرتو خود را دریغ از من مدار