بنده ئی را کو نخواهد ساز و برگ

چیزکی دارم که نام او دل است

دارمش پوشیده از چشم جهان

کز سم شبدیز تو دارد نشان

زندگانی بی حضور خواجه مرگ

ای که دادی کرد را سوز عرب

بنده خود را حضور خود طلب