بزرگان نیارند پیش خرد

که باشد سراندر دم اژدها

یکی سوی قیصر بر از من درود

بگویش که گفتار بی تار و پود

به فرجام هم نیک و بد بگذرد

ازین پس نه آرام جویم نه خواب

مگر برکشم دامن از تیره آب