از می و مغ زاده و پیمانه گفت

شعر رومی خواند و خندید و گریست

یا رب این دیوانه فرزانه کیست؟

در حرم با من سخن زندانه گفت

گفتمش این حرف بیباکانه چیست

لب فرو بند این مقام خامشی ست

من ز خون خویش پروردم ترا