حق نصیب تو کند ذوق حضور

بلکه دل زین پیکر گل می برد

کهنه دزدی غارت او برملا ست

لاله می نالد که داغ من کجاست

باز گویم آنچه گفتم در زبور

«مردن و هم زیستن ای نکته رس

این همه از اعتبارات است و بس