دادند ما را چشمی که مگشا

ما و رعونت ، افسانه کیست

ناز پری بست گردن به مینا

آیینه واریم محروم عبرت

درهای فرد وس وا بود امروز

از بی دماغی گفتیم فردا

گو هر گره بست از بی نیازی