نفس به رنگ کمند پیچد زموج می درگلوی مینا

به اولین جلوه ات ز دلها رمیده صبر وگداخت طاقت

کجاست آیینه تا بگیرد غبار حیرت درین تماشا

به دورپیمانه نگاهت اگر زند لاف می فروشی

به بوی ریحان مشکبارت به خویش پیچیده ام چوسنبل

ز هررگ برگ گل ندارم چو طایررنگ رشته برپا

به هرکجا ناز سر برآرد نیاز هم پای کم ندارد