چشم مخمورت به خون تاک می بندد حنا

همچوآیینه هزارت چشم حیران رو به رو

همچوکاکل یک جهان جمع پریشان درقفا

تیغ مژگانت به آب ناز دامن می کشد

ابروی مشکینت از بار تغافل گشته خم

مانده زلف سرکشت ز اندیشه دلها دوتا

رنگ خالت سرمه در چشم تماشا می کند