ابروی مشکینت از بار تغافل گشته خم

همچوکاکل یک جهان جمع پریشان درقفا

تیغ مژگانت به آب ناز دامن می کشد

چشم مخمورت به خون تاک می بندد حنا

مانده زلف سرکشت ز اندیشه دلها دوتا

رنگ خالت سرمه در چشم تماشا می کند

گرد خطت می دهد آیینه دل را جلا