مانده زلف سرکشت ز اندیشه دلها دوتا

تیغ مژگانت به آب ناز دامن می کشد

چشم مخمورت به خون تاک می بندد حنا

ابروی مشکینت از بار تغافل گشته خم

رنگ خالت سرمه در چشم تماشا می کند

گرد خطت می دهد آیینه دل را جلا

بسته بر بال اسیرت نامه پرواز ناز