سوختم چندانکه با خوی توگشتم آشنا

آخر از خود رفتنم راهی به فهم ناز برد

کیست گردد یک مژه برهم زدن صبرآزما

مردمک از دیده ها پیش از نگه گیرد هوا

عمرها شد درهوایت بال عجزی می زند

ناکجا پروازگیرد بیدل از دست دعا