هرنفس صد رنگ می گیرد عنان جلوه اش

زبن بیابان نقش پا هم نیست بی آوازپا

قامت او هرکجا سرکوب رعنایان شود

سرو راخجلت مگر درسایه اش داردبه پا

تاکند شوخی عرق آیینه می ریزد حیا

بال وپر برهم زدن بیدل کف افسوس بود

خاک نومیدی به فرق سعی های نارسا