هست حیرانی عاشق لب گویا، گویا

ساقی امشب چه جنون ریخت به پیمانه هوش

که شکستم به دل از قلقل مینا، مینا

محو اوگشتم و رازم به ملاء توفان کرد

داغ معماری اشکم که به یک لغزیدن

عافیتها شد ازین آبله برپا، برپا

دردعشقم من و خلوتگه رازم وطن است