عافیتها شد ازین آبله برپا، برپا

محو اوگشتم و رازم به ملاء توفان کرد

هست حیرانی عاشق لب گویا، گویا

داغ معماری اشکم که به یک لغزیدن

دردعشقم من و خلوتگه رازم وطن است

گشته ام اینقدر از ناله رسوا، رسوا

نذر آوارگی شوق هوایت دارم