دردعشقم من و خلوتگه رازم وطن است

هست حیرانی عاشق لب گویا، گویا

داغ معماری اشکم که به یک لغزیدن

عافیتها شد ازین آبله برپا، برپا

گشته ام اینقدر از ناله رسوا، رسوا

نذر آوارگی شوق هوایت دارم

مشت خاکی که دهد طرح به صحرا، صحرا