گشته ام اینقدر از ناله رسوا، رسوا

داغ معماری اشکم که به یک لغزیدن

عافیتها شد ازین آبله برپا، برپا

دردعشقم من و خلوتگه رازم وطن است

نذر آوارگی شوق هوایت دارم

مشت خاکی که دهد طرح به صحرا، صحرا

دل آشفته ما را سر مویی دریاب