نذر آوارگی شوق هوایت دارم

عافیتها شد ازین آبله برپا، برپا

دردعشقم من و خلوتگه رازم وطن است

گشته ام اینقدر از ناله رسوا، رسوا

مشت خاکی که دهد طرح به صحرا، صحرا

دل آشفته ما را سر مویی دریاب

ای سرموی توسرکوب ختنها تنها