ای سرموی توسرکوب ختنها تنها

نذر آوارگی شوق هوایت دارم

مشت خاکی که دهد طرح به صحرا، صحرا

دل آشفته ما را سر مویی دریاب

دور انسان به میان دو قدح مشترک است

تا چه اقبال کند جام لدن یا دنیا

تا تقاضا به میان آمده ، مطلب رفته ست