دور انسان به میان دو قدح مشترک است

مشت خاکی که دهد طرح به صحرا، صحرا

دل آشفته ما را سر مویی دریاب

ای سرموی توسرکوب ختنها تنها

تا چه اقبال کند جام لدن یا دنیا

تا تقاضا به میان آمده ، مطلب رفته ست

نیست غیر ازکف افسوس طلبها، لبها