تا چه اقبال کند جام لدن یا دنیا

دل آشفته ما را سر مویی دریاب

ای سرموی توسرکوب ختنها تنها

دور انسان به میان دو قدح مشترک است

تا تقاضا به میان آمده ، مطلب رفته ست

نیست غیر ازکف افسوس طلبها، لبها

بیدل این نقد به تاراج غم نسیه مده