ز نقش پا سری بایدکشیدن گاه گاه آنجا

مقیم دشت الفت باش و خواب ناز سامان کن

به هم می آورد چشم تو مژگان گیاه آنجا

خیال جلوه زار نیستی هم عالمی دارد

خوشا بزم وفاکز خجلت اظهار نومیدی

شرر در سنگ دارد پرفشانیهای آه آنجا

به سعی غیرمشکل بود زآشوب دویی رستن