خوشا بزم وفاکز خجلت اظهار نومیدی

به هم می آورد چشم تو مژگان گیاه آنجا

خیال جلوه زار نیستی هم عالمی دارد

ز نقش پا سری بایدکشیدن گاه گاه آنجا

شرر در سنگ دارد پرفشانیهای آه آنجا

به سعی غیرمشکل بود زآشوب دویی رستن

سری در جیب خود دزدیدم و بردم پناه آنجا