مگردرچشم خفاش آشیان بندد هما اینجا

لباسی نیست هستی را، که پوشد عیب پیدایی

سحر از تار و پود چاک می بافد ردا اینجا

شبستان جهان و سایه دولت ، چه فخراست این

حضور استقامت می پرستد شمع این محفل

به پا افتد اگرگردد سر ازگردن جدا اینجا

به دوش نکهت گل می روم ازخویش و می آیم