یا بگویا بشنوگفت و شنید است اینجا

مگذر از رنگ که آیینه اقبال صفاست

دود برچهره آتش شب عید است اینجا

جهد تعطیل صفت نقص کمال ذاتست

در جنون حسرت عیش دگراز بیخبری ست

موی ژولیده همان سایه بید است اینجا

زین چمن هر رگ گل دامن خون آلودی است