توان گر پای تا سراشک شد نتوان چکید اینجا

سرا غ منزل مقصد مپرس ازما زمینگیران

به سعی نقش پا راهی نمی گردد سفید اینجا

تپیدن ره ندارد در تجلیگاه حیرانی

زگلزارهوس تا آرزوبرگی به چنگ آرد

به مژگان عمرها چون ریشه می باید دوید اینجا

تحیرگر به چشم انتظار ما نپردازد