زگلزارهوس تا آرزوبرگی به چنگ آرد

به سعی نقش پا راهی نمی گردد سفید اینجا

تپیدن ره ندارد در تجلیگاه حیرانی

توان گر پای تا سراشک شد نتوان چکید اینجا

به مژگان عمرها چون ریشه می باید دوید اینجا

تحیرگر به چشم انتظار ما نپردازد

چه وسعت می توان چیدن زآغوش امید اینجا