به مژگان عمرها چون ریشه می باید دوید اینجا

تپیدن ره ندارد در تجلیگاه حیرانی

توان گر پای تا سراشک شد نتوان چکید اینجا

زگلزارهوس تا آرزوبرگی به چنگ آرد

تحیرگر به چشم انتظار ما نپردازد

چه وسعت می توان چیدن زآغوش امید اینجا

ترشرویی ندارد یمن جمعیت در این محفل