حیرت نوا افسانه ام ، از خویش پر بیگانه ام

درمحفل ما ومنم ، محو صفیر هرصدا

نم خورده ساز وحشتم ، زین نغمه های ترصدا

تا در درون خانه ام دارم برون در صدا

یاد نگاه سرمه گون خوانده ست بر حالم فسون

مشکل که بیمار مرا برخیزد از بستر صدا