آسان نبود ای بی خبر از شوق دل بردن اثر

بیرون نخواهد تاختن زین گنبد بی در صدا

آخر درین بزم تعب افسانه ماند و رفت شب

ز بس به خشکی زد طرب می گشت درساغر صدا

درخود شکستم آنقدرکاین صفحه زد مسطر صدا

بیدل به خود تا زنده ام صبح قیامت خنده ام

کز شور نظم افکنده ام درگوشهای کر صدا