که کرد پرواز بی نشانم چو بال طاووس هاله پیدا

چه موج بیداد هیچ سنگی نبست برشیشه ام ترنگی

شکسته دارد دلم به رنگی که رنگ من کرد ناله پیدا

اگر به صد رنگ پرفشانم ، ز دام جستن نمی توانم

چو جوشد افسردگی ز دوران ، حذر ز امداد اهل حسان

که ابر در موسم زمستان نمی کند غیر ژاله پیدا

قبول انعام بدمعاشان به خودگوارا مگیر بیدل