به قدرنشئه بلند است موج صهبا را

فضای خلوت دل جلوه گاه غیری نیست

شکافتیم به نام تو این معما را

نگاه یار ز پهلوی ناز می بالد

مخور فریب غنا از هوس گدازی یاس

مباد آب دهد مزرع تمنا را

ز جوش صافی دل ، جسم ، جان تواند شد