که باهر موج می بایدگذشت از خویش دریارا

یه جای ناله می خیزد غبار خاکسارانت

صداگردی ست یکسر ساغر نقش قدمها را

به آگاهی چه امکانست گردد حمع خوددا ری

دراین گلشن چوگل یک پرزدن رخصت نمی باشد

مگر از رنگ یابی نسخه بال افشانی ما را

فلک تکلیف جاهت گرکند فال حماقت زن