که غیر ازگاو نتواندکشیدن بار دنیا را

دراین گلشن چوگل یک پرزدن رخصت نمی باشد

مگر از رنگ یابی نسخه بال افشانی ما را

فلک تکلیف جاهت گرکند فال حماقت زن

چرا مجنون ما را درپریشانی وطن نبود

که از چشم غزالان خانه بردوش است صحرا را

نزاکتهاست در آغوش میناخانه حیرت