نگه تا می رود ازخود به یغما می برد ما را

ز بزم وصل ، خواهشهای بیجا می برد ما را

چوگوهر موج ما بیرون دریا می برد ما را

ندارد شمع ما را صرفه سیر محفل امکان

چو فریاد جرس ماییم جولان پریشانی

به هر راهی که خواهد بی خودیها می برد ما را

جنون می ریزد از ما رنگ آتشخانه عالم