همه گر آفتاب آییم در دورانگه عشرت

که تکلیف شراب از جام واژون می کند ما را

فنا از لوح امکان نقش هستی حک کند، ورنه

عبارت هرچه باشد ننگ مضمون می کند مارا

کسوفی هست کاخر در می افیون می کندمارا

ز ساز سرو و بید این چمن و آواز می آید

که آه از بی بری نبودکه موزون می کند ما را