فروغ شمع کام اژدها شد محفل ما را

غبار احتیاج امواج دریا خشک می سازد

عیارکم مگیرید آبروی سایل ما را

صفای دل به حیرت بست نقش پرده هستی

ادبگاه وفا آنگه برافشانی، چه ننگ است این

تپیدن خاک بر سرکرد آخر بسمل ما را

دل از سعی امل بر وضع آرامیده می لرزد