به سرمه داد نگاهش غبار شیون ما را

سیاه روزی شمع آشکار شد زتامل

به پیش پا چه بلایی ست طبع روشن ما را

کجا رویم که بیداد دل رسد به شنیدن

نگه چو جوهر آیینه سوخت ریشه به مژگان

ز شرم حسن که دادند آب گلشن ما را

فلک چوسبحه درین خشکسال قحط مروت