به پای ریشه دوانید تخم خرمن ما را

نگه چو جوهر آیینه سوخت ریشه به مژگان

ز شرم حسن که دادند آب گلشن ما را

فلک چوسبحه درین خشکسال قحط مروت

نفس به قید دل افسرده همچو موج به گوهر

همین یک آبله استادگی ست رفتن ما را

عروج نازگلی بود از بهار ضعیفی