گهر دارد حصارآبرو در ضبط امواجش

که رنگ رفته دارد پاس ازخود رفتن ما را

خرامش در دل هر ذره صد توفان جنون دارد

عنان گیرید این آتش به عالم افکن ما را

میندازید ز آغوش ادب پیراهن ما را

فلک در خاک می غلتید از شرم سرافرازی

اگر می دید معراج ز پا افتادن ما را