ز شبنم بال ترگردید صبح گلشن ما را

فلک در خاک می غلتید از شرم سرافرازی

اگر می دید معراج ز پا افتادن ما را

به اشک افتادکار آه ما از پیش پا دیدن

هوس هر سو بساط ناز دیگر پهن می چیند

ندید این بیخبر مژگان به هم آوردن ما را

ازین خاشاک اوهامی که دارد مزرع هستی