چه مشربی که قدح نوش کرده ای ما را

ز خود تهی شدگان گر نه از تو لبریزند

دگر برای چه آغوش کرده ای ما را

خراب میکده عالم خیال توایم

نمود ذره طلسم حضور خورشید است

که گفته است فراموش کرده ای ما را؟

ز طبع قطره نمی جزمحیط نتوان یافت