به لعل او خط از ما بیشتر دلبستگی دارد

صفای دیگرست از فیض برچیدن دکانها را

ندانم جوش توفان خیال کیست این گلشن

که اشک چشم مرغان کردگرداب آشیانها را

طمع افزونتر از دزدست اینجا پاسبانها را

نفس سرمایه بیتابی ست ، افسردگی تاکی

مکن شمع مزار زندگانی استخوانها را