جوش خزانم آینه دار بهار اوست

چشم آشنانشدکه چه رنگ است خواب را

در طینت فسرده صفاهاکدورت است

آیینه می کند همه زنگار آب را

نظاره کن ز چاک کتان ماهتاب را

بیدل به گیر و دار نفس آنقدر مناز

آیینه کن شکست کلاه حباب را