چون کمان درخانه باش و برسر میدان برآ

تا نگردی پایمال منت امداد خلق

بی عرق گامی دوپیش از خجلت احسان برآ

از فسردن ننگ دارد جوهر تمکین مرد

هرکس اینجاقسمتش درخورداستعداداوست

قابل صد نعمتی از پرده چون دندان برآ

گر به شمشیرت برانند از ادبگاه نیاز