زمین تا آسمان ایثار عام ، آنگاه نومیدی

بیا تا دی کنیم امروز فردای قیامت را

که چشم خیره بینان تنگ دید آغوش رحمت را

بروبیم از در بازکرم این گرد تهمت را

به راه فرصت ازگرد خیال افکنده ای دامی

پریخوانی است کزغفلت کنی درشیشه ساعت را