به راه فرصت ازگرد خیال افکنده ای دامی

که چشم خیره بینان تنگ دید آغوش رحمت را

زمین تا آسمان ایثار عام ، آنگاه نومیدی

بروبیم از در بازکرم این گرد تهمت را

پریخوانی است کزغفلت کنی درشیشه ساعت را

اگر علم و فنی داری ، نیاز طاق نسیان کن

که رنگ آمیزی ات نقاش می سازد خجالت را