درین جنونکده منع فضولی ات نتوان کرد

نشسته ایم چو ناف غزاله تنگ به صحرا

توفکرحاصل خودکن که خلق سوخته خرمن

فتاده است پراکنده چون کلنگ به صحرا

هوس به طبع تو خودروست همچو بنگ به صحرا

مباش غره نشوو نمای فرصت هستی

خرام سیل کند ناکجا درنگ به صحرا