قدم به صد دشت و درگشادی ، ز ناله درگوشها فتادی

چه سحرکرد آرزوی گوهرکه غنچه کردی بهار خود را

تو شخص آزاد پرفشانی قیامت است این که غنچه مانی

فسرد خودداریت به رنگی که سنگ کردی شرار خود را

عنان به ضبط نفس ندادی طبیعت نی سوار خود را

وداع آرایش نگین کن ، ز شرم دامان حرص چین کن

مزن به سنگ ازجنون شهرت چونام عنقا وقار خود را